Skip Navigation Links
 
  Skip Navigation Links  
 
 
1 
 
فرهنگ سرمایه گذاری
https://goo.gl/Naf8rT
1396/11/16 - 12:53 تاريخ انتشار: 724 تعداد بازديد: 47151 كد خبر:
حباب قیمتی دریای جنوب، آشوبی فراموش‌ نشدنی برای بریتانیایی ‌ها
حباب قیمتی دریای جنوب یک شکست کامل به ‌حساب می‌ آید که می ‌توانست با اعتراف بانک ‌ها اعلام و از وقوع آن جلوگیری شود، به خاطر جایگاه رفیع اقتصادی امپراتوری بریتانیا و کمک دولت در تثبیت صنعت بانکداری از آن اجتناب شد.

در حباب قیمتی دریای جنوب که در سال ۱۷۱۱ در انگلستان رخ داد، سهام شرکت دریای جنوب در ابتدای بحران یک هزار پوند انگلستان (این رقم نسبت به تورم تعدیل نشده است) معامله می‌شد و در نیمه دوم سال 1720 ارزش آن به صفر کاهش یافت. در این بحران مالی پول زیادی از بین رفت و عده زیادی به خاک سیاه نشستند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی بازار سرمایه(سنا)، در سال ‌های ۱۷۰۰ میلادی، امپراتوری بریتانیا رئیس و مالک یک بخش بزرگ بود و آن بخش بزرگ تقریباً شامل کل جهان را می‌ شد. برای بریتانیایی‌ ها، قرن هیجدهم زمان شکوفایی و ثروت بود، یعنی بخش بزرگی از جمعیت بریتانیا پول کافی برای سرمایه گذاری داشت و به دنبال جایی بود که پول خود را آنجا سرمایه گذاری کند. پس شرکت دریای جنوب هیچ مشکلی با جذب سرمایه گذاران جدید نداشت.

این شرکت طی قراردادی به ارزش ۱۰ میلیون پوند که با دولت بست حق کلیه معاملات و خرید و فروش ها در دریاهای جنوبی را خرید.

چند شرکتی که در آن زمان سهام عرضه می‌کردند همه از شرایط مناسبی برخوردار بودند اما سرمایه گذاری در این شرکت‌ها برای عموم مردم مشکل بود. به‌طور مثال، کمپانی هند شرقی سود سهام قابل‌توجهی تنها به ۴۹۹ سرمایه گذار خود پرداخت می‌کرد؛ اما شرکت دریای جنوب به‌ واسطه قراردادهای انحصاری که داشت به نقطه‌ ای رسید که آن را تبدیل به جذاب ‌ترین شرکت برای سرمایه گذاری کرد.

نخستین عرضه سهام توسط شرکت نتوانست حتی اشتهای بی‌پایان سفته بازان فعال را سیر کند چه برسد به سرمایه گذاران متوسطی که از سلطه و موفقیت آتی شرکت مطمئن بودند. باور عمومی سرمایه گذاران بریتانیایی این بود که مکزیکی ‌ها و مردم آمریکای جنوبی فقط منتظر کشتی‌ های شرکت دریای جنوب بودند تا در عوض زر و زیور و تپه‌ های جواهرات و طلا، پشم گوسفند و سایر جانوران بخرند! به‌محض اینکه مردم ثروت رو به رشد شرکت دریای جنوب را مشاهده کردند، نتوانستند خود را از سرمایه گذاری در سهام این شرکت منصرف کنند. پس هیچ‌ کس عرضه مجدد سهام توسط شرکت دریای جنوب را زیر سؤال نبرد، مردم فقط سهام گران ‌تر را به همان سرعت که عرضه می ‌شد، می ‌خریدند.

برای سرمایه گذاران اصلاً مهم نبود که مدیران شرکت تجربه کافی ندارند. لازم به توضیح است کسانی که شرکت را رهبری می‌کردند، از بدو تولد مدیران روابط عمومی بودند که دفاتری با مبلمان شیک در مکان‌ های گران‌ قیمت داشتند.

مدت ‌زمان زیادی از ظهور شرکت دریای جنوب نگذشته بود که یک شرکت بریتانیایی دیگر به نام شرکت می ‌سی ‌سی ‌پی در فرانسه تأسیس شد. ایده شرکت از یک فرد انگلیسی به نام جان لاو بود. ایده او بر مبنای تجارت نبود، بلکه بیشتر روی تغییر سیستم پولی از طلا و نقره به سیستم پول کاغذی تمرکز داشت. شرکت می ‌سی ‌سی ‌پی توجه همه معامله گران و تجار بین‌ قاره ‌ای را جلب کرد و سیستمی ایجاد کرد که فضایی در اختیار تجار قرار می ‌داد تا دلارهای به‌سختی جمع ‌آوری‌ شده خود را در آن بگذارند.

ارزش این شرکت به‌سرعت چنان رشد کرد و نزدیک به ۸۰ برابر بیشتر از کل طلا و نقره موجود در فرانسه شد. لاو همچنین شروع به تصاحب شرکت های ورشکسته و از بین رفته و اضافه کردنشان به شرکت گسترده و معظم خود کرد.

موفقیت شرکت می‌ سی ‌سی ‌پی باعث تقویت غرور بریتانیایی و باور به این موضوع شد که شرکت های بریتانیایی هیچ‌وقت از بین نخواهند رفت و همیشه در اوج باقی خواهند ماند. سرمایه گذاران بریتانیایی برای سرمایه گذاری پول ‌هایشان بی‌ قراری می‌ کردند. آن‌ ها چشمشان را بر روی بسیاری از نشانه‌ هایی که حاکی از عملکرد ضعیف شرکت دریای جنوب در سودآوری و زیان ده شدن بود، بسته بودند.

یکی از نشانه ‌ها این بود که تقریباً تمام محموله‌ های ارسالی پشم به مکان‌ های اشتباه رفته بود و در بندرهای خارجی در حال پوسیده شدن بودند. با این‌ حال مردم هم چنان می‌ خواستند که بازهم سهام بیشتری بخرند. شرکت دریای جنوب و سایر شرکت هایی که آن سال‌ها مثل قارچ در همه جای بریتانیا سر بیرون می ‌آوردند از آنچه مردم می ‌خواستند سود خوبی کردند.

تقاضا برای سرمایه گذاری ها باعث شد عرضه های اولیه عمومی در هر چیزی جوانه بزند. مثل عرضه اولیه سهام شرکت هایی که قول دادند نور خورشید را از سبزیجات بازیافت کنند و قصرهای شناوری بسازند تا سرزمین بریتانیا گسترش یابد. سهام همه این شرکت ها دیوانه‌وار به فروش رسیدند.

درنهایت تیم مدیریتی شرکت دریای جنوب یک قدم به عقب برداشت و فهمید که ارزش سهام شخصی آن‌ها تحت هیچ شرایطی ارزش حقیقی شرکت یا درآمدهای ناچیز و رو به سقوطش را منعکس نمی‌کند. پس آن‌ ها سهام خود را در تابستان ۱۷۲۰ به فروش رساندند و امیدوار بودند که هیچ‌کس ناکامی شرکت را برای سایر سهامداران افشا نکند.

ولی مثل هر نوع اخبار بدی، آگاهی از اقدام مدیران شرکت دریای جنوب همه‌ جا پخش شد و فروش همراه با ترس و وحشت سهام بی‌ اعتبار شرکت آغاز شد. سوراخ بزرگی که در شرکت دریای جنوب ایجادشده بود ارزش غیر واقعی شرکت می‌ سی ‌سی ‌پی را هم تحت تأثیر قرار دارد و هر دو با هم سقوط کردند و به این حباب قیمتی دریای جنوب ترکید!

حباب قیمتی دریای جنوب یک شکست کامل به ‌حساب می‌ آید که می ‌توانست با اعتراف بانک ‌ها اعلام و از وقوع آن جلوگیری شود، به خاطر جایگاه رفیع اقتصادی امپراتوری بریتانیا و کمک دولت در تثبیت صنعت بانکداری از آن اجتناب شد. سرانجام دولت بریتانیا عرضه گواهی ‌های سهام را غیرقانونی اعلام کرد، قانونی که تا سال ۱۸۲۵ لغو نشد.

 

 
مدیرمالی منبع:
-پايگاه خبری بازار سرمايه -سنا توسط:
نام و نام خانوادگی
آدرس الكترونيك
 
ديدگاه خود را درباره اين مطلب بيان کنيد.
 
لطفا رتبه پيشنهادی خود به اين خبر را مشخص نماييد
كم
1 2 3 4 5 6 7 8 9
زياد
1 2 3 4 5 6 7 8 9
0 نفر به اين مطلب رای داده اند
 
 
 
 
©2017 All rights reserved.
Powered by IT Department of SEO.
 
©(1389-1395) تمام حقوق این سایت متعلق به سازمان بورس می باشد
نقل مطالب بدون ذکر منبع پیگرد قانونی دارد