استهلاک

اموال همیشه برای بشریت مهم بوده و هستند. اما اموال و دارایی‌ها همیشه به صورت سالم یا در یک قیمت خاصی نمی‌مانند و با گذشت زمان، آن‌ها نیز تغییر می‌یابند. عواملی مانند گذشت زمان، فرسودگی و فرسایش موجب کاهش ارزش دارایی‌های ثابت می‌شوند و به تدریج داراییهای ثابت کارایی خود را از دست می‌دهند، این کاهش ارزش دارایی ثابت را استهلاک می‌گویند و هزینه‌ای را که صاحبان سرمایه برای تعویض، تعمیرات و کاهش ارزش متحمل می‌‎شوند را هزینه‌ی استهلاک دارایی ثابت می‌گویند.

استهلاک (Depreciation)، نوعی کاهش بهاست که حتی در صورت نگهداریِ مناسب کالا و استفاده صحیح از آن، رخ خواهد داد. به عنوان مثال، هنگام استفاده از یک چکش، در اثر ضربات مکرری که در طول زمان بر آن وارد می‌شود، سرِ چکش دچار «تنش» شده و تدریجاً موجب فرسایش آن می‌شود، حتی اگر از آن، بدرستی استفاده شود. در عین حال، با یک استفاده صحیح و نگهداری و تعمیرات به‌موقع، انتظار نمی‌رود که چکش در اثر این استهلاک، از کار بیفتد.

هزینه‌ی استهلاک به‌عنوان مهم‌ترین هزینه تجهیزات، تکنولوژی‌ها و اموال تلقی می‌شود. استهلاک را می‌توان این طور تعریف نمود؛ کاهش کیفیت، کمیت یا ارزشِ مداومِ یک دارایی به‌طور همیشگی.

استهلاک معیار دوامِ یک دارایی ثابت هست. در واقع انتظار می‌رود با گذشت سال‌ها، از کارکرد اموال ثابت که به‌صورت مداوم در بیزنس استفاده می‌شود، کاسته گردد. همیشه شرکت‌ها به این مورد توجه می‌کنند و آن را در کنار سود و زیان سالانه خود ثبت می‌نمایند و به سازمان‌های مختلف ارائه می‌دهند.

چرا دارایی‌ها مستهلک می‌شوند؟

هزینه‌ی استهلاک در حسابداری به شرکت‌ها یا افراد نشان می‌دهد که چه مقدار از ارزش دارایی خریداری شده در عرض یک سال یا یک دوره مورد استفاده قرار گرفته است. کمپانی‌ها می‌توانند هزینه‌ی اموال گرفته شده را به هزینه‌های برند اضافه کنند و از این موضوع در راستای اهداف مالیاتی استفاده نمایند. این در واقع یکی از استفاده‌های اصلی از مفهوم استهلاک است. می‌توان با کمک چنین موضوعی بازپرداخت مالیات را تا حد قابل توجهی کاهش داد. مالیات برای شرکت‌ها مسئله‌ای مهم است و هنگام شنیدن آن دست و پای خود را گم می‌کنند!

فرض کنید که خانه‌ای در اختیار دارید. اما این خانه تا همیشه به یک شکل واحد باقی نمی‌ماند و در مواجه با فرسایش‌های مختلف مستهلک می‌گردد. آجرها سست می‌شوند، دیوارها ترک برمی‌دارند و همین‌طور کاشی‌ها می‌شکنند. در نهایت نیز دیگر نمی‌توان بعد از گذشت چندین سال از خانه بهره گرفت.

کهنگی؛ این موضوعی طبیعی است که کمپانی‌ها محصولات تازه‌ای تولید کنند و باهم رقابت داشته باشند. ولی این زیاد برای فرد یا شرکتی که وسایل زیادی (مخصوصا در زمینه تکنولوژی) را همین چندی پیش خریده، اصلا چیز جذابی نیست. چراکه کالاهای جدید و پرزرق و برق باعث می‌شوند تا عرض مدت کوتاهی دیوایس‌ها مستهلک شوند و شاید کارایی لازم را نداشته باشند.

تا حالا به این فکر کرده‌اید که چگونه استهلاک محاسبه می‌شود؟

در این خصوص باید چند چیز را مد نظر داشت.

  • بهای تمام شده واقعی
  • برآورد ارزش بازیافتنی (اسقاط)
  •  برآورد عمر مفید

به این صورت می‌توان استهلاک را حساب نمود: هزینه‌ی اولیه‌ی دارایی دلخواه، منهای ارزش بازیافتنی، تقسیم ‌بر سال‌هایی که کالای مورد نظر می‌تواند مفید باشد و عملکردش را از دست ندهد.

عمر مفید با توجه به یک سری فاکتورها سنجیده می‌شود که باید به آن‌ها توجه نمود و در محاسبات اعمال کرد. می‌توان دوره‌هایی از زمان (مثلاً چند سال یا چندین ماه) را در نظر گرفت و براساس آن عمر مفید را به‌دست آورد. تا وقتی که عملکرد دیوایس در حد قابل قبولی باشد و بتواند محصولات تولید کند، دستگاه سالم است. با جمع محصولات تولید شده به‌وسیله‌ی تجهیزات مورد نظر می‌توان به عمر مفید دست یافت. مورد آخر جمع ساعات کارکرد دیوایس است. عمر مفید لامپ‌ها این گونه تخمین زده می‌شود و به همین صورت نیز می‌توان عمر مفید دستگاه‌های دیگر را هم تعیین کرد.

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 3 =

پربازدیدترین

پنجره سواد مالی

آخرین‌های سواد مالی

test